Աղջիկը բարձրացրեց գորգի ծայրն ու հայտնվեց դրա տակ։ Այնտեղ էին վագրն ու ձին, նա շատ ուրախացավ։ Գորգի տակ շատ հետաքրքիր էր, նա գրկեց նրանց և ասաց,- ես էլ գիտեի, թե դուք էլ չկաք։

-Մենք իմացանք, որ քո մայրիկը կավլի գորգը, դրա համար էլ թաքնվել էինք։

-Հիմա իմ մայրիկը տանը տանը չի, եկեք խաղանք միաասին։

-Իսկ ինչ խաղանք։

 -Եկեք պաղկվոցի  խաղանք ։

Աղջիկը հաշվեց, իսկ վագրն ու ձին պաղկվեցին։ Աղջիկը շատ ման եկավ և նրանց չգտավ, որովհետև նրանք իրական չեին։ Աղջիկը մնաց մենակ։ Երբ մայրիկը տուն վերադարձավ նա նայեց նրան և տեսավ, որ նա շատ տխուր է։Մայրիկը մտածեց, որ նա ընկերներ չունի, նա գնաց, որ աղջկան ընկերներ գտնի։Նա գտավ մի տղայի և առաջարկեց խաղալ իր աղջկա հետ։ Տղան համաձայնվեց, երբ եկան   տղան մտավ հյուրասենյակ։ Աղջիկը շատ զարմացավ, նրանք սկսեցին ընկերություն անել։Նրանք դարձան շատ լավ ընկերներ, իսկ վագրն ու ձին նայում էին և ժպտում։

Օգնեցե՜ք, օգնեցե՜ք, — բղավելով լեղապատար վազում էր գիրքը։ — Ինչ է պատահել։ — Մի թե չեք տեսնում մատիտը ընկել է հետևիցս։ Եթե հասավ կորած եմ։ — Դու էլ բան ասացիր, դու կորած չես, երբ մատիտը հասնի, դու դիմացի շենքը կմտնես։ Գիրքը ասաց լավ ու գնաց մտավ դիմացի շենքը։ Բայց երբ վազում էր մատիտը գրքի մեջ հասցրել է խզբզել, նա շատ էր տխրել։ Այդ ժամանակ շենք մտան սոսինձը, գրիչը, և մկրատը, սոսինձը ասաց,- ինչ է պատահել, — Մատիտը ինձ մեջ խզբզել է։ — Մենք քեզ կօգնենք։ Մկրատը կտրեց այն թուղթը որի մեջ խզբզել էր մատիտը, գրիչը գրեց այն ինչ գրված էր թղթի վրա, իսկ սոսինձը ամրացրեց այդ թուղթը գիրքի մեջև գիրքը շատ ուրախացավ և շնորահակալություն ասաց նրանց։ Բայց երբ մատիտը տեսավ, որ իր խզբզած էջը չկա նա ասաց, որ նոր տեղ կգտնի, որ խզբզի։

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•