Ժանանակով կատուն ճոն էր, շուննել գլխին գդակ չուներ։ Մի օր շունը մի մորդի գտավ և ասաց կատվին, որ իր համար մի գդակ կարի։ Իսկ կատուն ասաց ուրբաթ օրը գա վերցնի իր գլխարկը, ուրբաթ եկավ, իսկ գլխարկը կարած չի։ Կատուն էլ ասում է, որ հլը նոր պետք է կարի, հաջորդ օրը շունն ու կատուն դիպան իրար, էլ գող փիսո էլ հեր ու մեր, էլ քաչալ շուն։ Ու մինչև օրս էլ շունն այս չեր մոռացել։ Իսկ երբ շունն հանդիպում էր կատվից ուզում է, որ իր մորդին հետ տա։
Սելինա Արսենյանի բլոգ 